Categorieën
Boek

Hé stoplicht,

spring eens op groen!

Linoleum. De geur drong zich direct aan me op en nestelde zich in een oude herinnering. Mijn spieren spanden zich aan, mijn ademhaling werd oppervlakkiger en ik voelde mijn hart bonken. Dit alles gebeurde in een fractie van een seconde toen ik mijn oude basisschool binnenliep, op weg naar het stemlokaal.

Ik ben vandaag begonnen aan het schrijven van mijn boek. Hierboven lees je de werktitel en de eerste alinea. Regelmatig kwam de gedachte bij me op om eens op papier te zetten wat mijn pestverleden me heeft gekost en gebracht. Afgelopen week overvielen me twee momenten die me deden besluiten om de daad bij het woord te voegen.

Het eerste moment was op een basisschool, waar een kind me vroeg of ik vroeger ook was gepest. Waarom stelde zij die vraag aan me, ging het door mijn hoofd. Herkende ze iets van zichzelf in mij of was het gewoon interesse omdat ik haar klas ging trainen in de nieuwe gedragscode.

Het tweede moment kwam toen ik met Maria door de Eindsestraat in Dongen reed. ‘Hier bij deze boerderij stond, toen ik vroeger langsfietste op weg naar de meao in Tilburg, eens een groep mensen buiten op het erf’, vertelde ik haar. ‘Op het moment dat ik hen passeerde riep een volwassen man in het gezelschap: ‘Hé stoplicht’. Waarop de rest in koor aanhaakte: ‘Spring eens op groen!’ Ze schaterden daarbij van het lachen en wezen me honend na. Ik was toen een jaar of 16 en werd al sinds de kleuterschool gepest met mijn rode haar.’

Ik ga mijn boek schrijven als ontdekkingsreis door mijzelf. Hier in deze blog kun je mijn pad volgen.

2 reacties op “Hé stoplicht,”

Heftig, en helaas herkenbaar. Respect dat je dit deelt. Pesten is iets waar je je leven lang last van houdt. Ook als je inmiddels meer bereikt hebt dan de meeste van je pesters. Iedereen in zijn/haar waarde laten is iets wat we onze kinderen al heel vroeg moeten bijbrengen. En ook: zelf het goede voorbeeld geven. Als je dat vanuit je eigen ervaring doet komt het over. Inclusiviteit, zoals we het nu noemen, is iets wat vanuit je eigen hart moet komen. Anderen accepteren zoals ze zijn geeft veel meer positiviteit dan negatief behandelen. We hebben nog een lange weg te gaan op alle vlakken van de maatschappij, maar we blijven volhouden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *