Categorieën
#60bpm

Bloemen aan de brug

Zittend in tram 17 naar Amsterdam Centraal raast de drukke stad aan mij voorbij. Snerpend piepen we over een van de vele bruggen. Ik kijk naar buiten en zie hoe een aantal mensen in hun haast worden afgeremd door een vrouw die plotseling midden op de brug stil blijft staan. Enigszins van hun stuk gebracht manoeuvreren ze om de vrouw heen en kijken verstoord nog eens achterom. De vrouw is zich blijkbaar niet bewust van de opstopping die ze veroorzaakt en heeft al haar aandacht gericht op de bloembak die voor haar aan de brugreling hangt. Ze buigt zich voorover en ruikt aan de rode bloemen. Even blijft ze met gesloten ogen staan, waarna ze zich opricht en haar dag glimlachend vervolgt.

– Egel –

Categorieën
#60bpm #draagjegedrag

Meer rust

Dat ervaar ik sinds ik minder post en op mijn social media apps een limiet heb gezet. Daarnaast ben ik bezig om een scheiding aan te brengen tussen mijn persoonlijke social media en onze bedrijfsmatige activiteiten. Vandaar dat Egel&Co sinds gisteren een eigen Facebook pagina heeft.

Dat minder posten valt niet altijd mee. Zeker wanneer er een nieuwsbericht voorbij komt dat me prikkelt, moet ik me beheersen om niet meteen in de pen te klimmen en het te vertalen naar bijvoorbeeld onze #draagjegedrag campagne. Dit lukt me echter steeds beter.

Als ik nu kijk naar mijn app gebruik door de dag heen in vergelijking met mijn eerdere app gedrag, scheelt het me minstens anderhalf uur. Anderhalf uur meer tijd om te besteden aan werkelijke dingen en dat voelt goed.

Categorieën
#60bpm

Pauze

Gedurende de afgelopen jaren heb ik heel veel posts op social media geplaatst. Nagenoeg allemaal zijn ze ontstaan uit een bijna onbedwingbare drang om de wereld een stukje mooier te maken. De meeste van deze posts gaan over gedrag en interactie en hoe we daarin wellicht met z’n allen een positieve draai kunnen maken. Qua frequentie van posten heb ik me vaak voorgenomen om gas terug te nemen. Dit lukte dan een dag of drie, maar mijn schrijfdrift won het steeds weer van dit voornemen.

Zoals je wellicht op deze site hebt gelezen, ben ik dit jaar wederom begonnen om mijn snelheid van leven terug te brengen naar een symbolische ‘zestig slagen per minuut’. Ik heb besloten om daarvoor enkele rigoureuze keuzes te maken.

Eén van die keuzes is het gebruik van mijn smartphone.
Nadat ik op advies van mijn jongste zoon de ‘schermtijd’ had geactiveerd, schrok ik van de statistieken die dit liet zien. Ik had niet in de gaten dat ik zó vaak per dag mijn telefoon checkte.

Ik dacht het ei van Columbus gevonden te hebben door over te stappen naar een telefoon die gemaakt is om voornamelijk mee te bellen. Ik wilde afscheid nemen van overtollige apps die mijn leven wellicht op sommige vlakken vergemakkelijken, maar tevens tijdrovend en behoorlijk verslavend bleken te zijn. Mijn keuze was al gevallen op een stoere Nokia 800 Tough met een mega standbytijd, toen ik me realiseerde dat ik een aantal apps op mijn smartphone persé nodig heb voor mijn werk. Waze, RouteReg, een app waarmee ik de bonnetjes scan voor de boekhouding en zo nog een paar. Om daarin teug te gaan naar handmatige handelingen is maf en levert me per saldo meer frustratie en tijdsverlies dan tijdswinst en rust op.

Ik bedacht om voor dat doel mijn smartphone in ere te houden, met daarnaast de nieuwe Nokia. Toen ik echter checkte hoe een duo simkaart werkt, bleek dat voor mij de nodige verbindingsproblemen op te leveren. Bij het gebruik van een duo simkaart kun je steeds maar één toestel tegelijkertijd gebruiken. De andere moet je dan uitschakelen of, als je dat niet doet, gaan de toestellen beurtelings verbinding met het netwerk maken en dat is niet wenselijk als je net op dat moment met een klant aan het telefoneren bent. De Nokia was van de baan en maakte plaats voor plan B. Wel jammer, de looks, relatieve eenvoud en degelijkheid van het apparaat trokken me erg aan.

Plan B bestond uit het grondig opschonen van mijn smartphone. Alle apps die ik toch nauwelijks gebruik heb ik verwijderd en de overgebleven apps netjes geordend. Daarnaast heb ik nagenoeg alle meldingen uitgezet, ook die van LinkedIn en Facebook. Ik merk namelijk dat mijn drang om mijn telefoon te checken flink wordt gevoed door de cijfertjes die in het hoekje van een app tevoorschijn komen bij een binnengekomen bericht. Voorts heb ik in de ‘schermtijd’ de totale Applimiet op 1 uur gezet.

Tevens zal ik een tijdje geen nieuwe posts plaatsen; even pauze dus.
Eens kijken wat deze twee veranderingen me opleveren.

Wat ik wel blijf doen, is het delen van mijn ervaringen hier op ‘Egel schrijft’, dus tot de volgende keer.

Categorieën
#60bpm

Een liedje in je lijf

Een liedje in je lijf

Wat is nodig om lekker in je vel te zitten? Wat is geluk en waardoor voel je jezelf gelukkig? En wat kun je doen om een gelukkig, blij gevoel vast te houden?

Een voorwaarde is dat je je veilig voelt. Op je gemak in een vertrouwde omgeving. Deze omgeving kan vertrouwd zijn doordat hij bekend is, of doordat bepaalde omgevingsfactoren jou een vertrouwd gevoel geven. Dit kan een geur zijn, maar ook de kleuren om je heen of de muziek die je hoort.

Het geluid van vogels of de tram. De geur van pas gemaaid gras of vers gebakken appeltaart. Je favoriete muziek of de cultuur in je vakantieland kunnen je een gevoel van thuis, een gevoel van rust, een gelukkig gevoel geven. Iedereen heeft zo zijn eigen associaties bij wat je ruikt, hoort, voelt of ziet. Dit is heel persoonlijk. Wat voor iemand vertrouwd voelt, kan voor een ander bedreigend zijn.

Omgevingsfactoren variëren. Hierop heb je niet altijd invloed. Binnen jouw eigen omgeving kun je deze factoren voor een deel bepalen, maar in een andere omgeving is dit maar de vraag. De constante factor in dit alles ben je zelf. En met deze constante factor heb je een deel van je geluksgevoel in eigen hand.

Toen ik mijn vrouw Maria leerde kennen, leerde ik al snel over het verschijnsel ‘een liedje in je lijf’. Een liedje in je lijf omschrijft het positieve gevoel in jezelf waardoor je dingen aankan en plezier hebt in het leven. Een liedje in je lijf is alsof je van binnen zingt. Soms neuriënd, soms uit volle borst. Melancholiek, uitbundig of vrolijk. Afhankelijk van je stemming zing je van binnen een ander genre. De ene keer heeft het ritme de boventoon, de andere keer voel je de melodie.

Er is niet altijd reden tot zingen. Iedereen kent momenten waarop het moeilijk kan zijn om een liedje te voelen. Het is belangrijk om het dan toch te proberen. Je kunt moeilijkheden beter het hoofd bieden en een fijn gevoel langer vasthouden. Je kunt genieten van het leven en de kleine dingen om je heen waarderen.

Je hoeft geen musicus te zijn. Of een begenadigd zanger of zangeres. Je hoeft zelfs geen toon te kunnen houden. Het is de muziek die jij van binnen maakt, jouw liedje. Je hoeft je niet af te vragen hóe het klinkt, maar maak je zorgen als het níet meer klinkt.

Egel

Ik schreef deze column in juni 2011 en werd er vanmorgen mee wakker. Zoals iedereen heb ik op sommige momenten ook mijn zorgen en soms vormen die een wolkje voor de zon. Ik ben erg blij dat ik Maria ben tegengekomen. Zij heeft me geleerd over het liedje in je lijf, waar je dat kunt vinden en hoe je het levend houdt; mijn eeuwige dank.

Categorieën
#60bpm #draagjegedrag

Wat ik doorgeef

Wat geef jij door?

Goede voornemens
zijn er om voor te nemen
goede voorbeelden
zijn er om te volgen

Egel

Maria stelde me gisteren de vraag wat ik me heb voorgenomen, zo aan de start van het nieuwe jaar. Het eerste wat in me opkwam was deze blog; ik heb me voorgenomen om veel aandacht te schenken aan mijn zoektocht naar een ander levensritme en het vormgeven aan de nieuwe gedragscode.

Ik kon vannacht de slaap niet goed vatten en lag terug te denken aan dit voornemen. Daarbij herinnerde ik me ook de opmerking van mijn zwager, toen we elkaar gisteren een gelukkig nieuwjaar wensten. Hij zei: ‘Houd, met alles wat je doet, jezelf goed in de gaten. Je gezondheid is belangrijk!’ Ik weet waarom hij dit zegt. Ik heb de neiging om me vol overgave en creativiteit op van alles te storten wat op mijn pad komt en waarvan ik vind dat ik er iets mee moet. Tevens speelt het enorme onrechtvaardigheidsgevoel, dat ik tijdens de periode waarin ik als kind ben gepest grondig heb ontwikkeld, me soms parten. Zeker op momenten dat mij of mijn gezin iets wordt aangedaan waar ik nagenoeg machteloos tegenover sta.

Terwijl deze gedachten en gevoelens door mijn brein en lijf krioelden, kwamen ook de woorden die een wijs mens ooit tegen me zei opnieuw voorbij: ‘Wij mensen hebben niets te willen. Ook kunnen wij de ander niet veranderen. Het is wél onze taak om voor te leven en te proberen om ogen te openen.

Plotseling werd het me helder. Dát is wat ik me voorneem. Ik ga mijn best doen om minder te willen. Ik vermoed overigens dat die drang om te willen zijn oorsprong vindt in dezelfde periode in mijn jeugd als waarin mijn onrechtvaardigheidsgevoel is ontstaan; werk aan de winkel van Gorkum ….

Enfin, terug naar wat ik doorgeef. Ik hoop dat ik het besef doorgeef, dat ieder van ons onderdeel is van een veel groter geheel, waarin luisteren voorop dient te staan, alles met elkaar samenhangt, je ontwikkeling een leven lang duurt en niet alleen onze ego’s, maar juist ook onze eega’s ons verder kunnen brengen.

Categorieën
#60bpm

De kracht van rituelen

Foto: Egeldojo

Wanneer ik de dag start in de Egeldojo, begin ik, in de traditie van de Samoerai, met het bereiden van Matcha thee. Twee bamboe lepels is de normale dosering en bevat evenveel antioxidanten als tien kopjes ‘normale’ groene thee. De bamboe klopper dient om het theepoeder te mengen met het iets afgekoelde, gekookte water en zorgt voor een schuimlaagje op de thee.

Zowel het uitvoeren van de theeceremonie als de thee zelf heeft een kalmerend effect op mij. Matcha werd door de Samoerai gedronken omdat het tevens de alertheid, scherpte en concentratie verhoogt. Ik merk dat Matcha een andere uitwerking op me heeft dan wanneer ik koffie drink. Van koffie krijg ik een meer opgejaagd gevoel en word ik juist onrustiger in mijn lijf.

Wanneer je Matcha gaat proberen, start dan met een lage dosering en drink niet meer dan twee kopjes per dag en niet na 16:00 uur.

Overigens is het mijn ervaring dat ikzelf best goed gedij bij rituelen en ceremoniële handelingen. Ik merk dat ook bij klanten van Egel en dan met name bij jongens. Zij worden vaak geraakt door het Krijger ethos en vinden houvast in hoe ik dat vertaal naar het dagelijkse leven. Dit begint al bij het uitdoen van de schoenen voordat ze de dojo betreden en het elkaar met respect groeten op de mat.

Categorieën
#60bpm #draagjegedrag

De aanzet

DE AANZET

Zondag 29 december 2019. Ik heb zojuist de digitale EgelBlog omgeving aangemaakt als eerste aanzet voor de komende reis. Een spannende reis, omdat ik al eerder heb gemerkt dat het niet meevalt om terug te schakelen in de hectiek van de huidige samenleving.

Hoe vreemd het wellicht ook klinkt, bijna ongemerkt wennen wij aan een hogere snelheid van leven, waarbij we de negatieve symptomen die dit met zich meebrengt voor lief nemen of bestrijden met reactieve gedragspleisters. Ditzelfde geldt voor de gedragsverandering die in onze samenleving is geslopen en onze interactie steeds meer onder druk zet en ontwricht. Werk aan de winkel dus.

Woensdag begint het nieuwe jaar.
Ook namens Maria wens ik iedereen een hele fijne jaarwisseling en een prachtig, saamhorig en liefdevol 2020 toe.

over de afbeelding


reiken naar rust is balanceren op de toppen van je kunnen


Ofwel, is geel het nieuwe groen?
Ik merk dat mijn lijf stukje bij beetje is meegetrokken in de vaart van alledag. Bijna ongemerkt is mijn basis stress level toegenomen terwijl ik daar, ook vanwege mijn werk, toch zeer bewust mee bezig ben.

Als ik mijn spanningsboog verdeel in een groene, een gele, een oranje en een rode zone, vraag ik me af of geel wellicht ongemerkt mijn ondergrens is geworden. Met andere woorden: kan ik, met alle prikkels die op me afkomen, nog wel helemaal ontspannen en kost het me meer energie om mijn rust en controle te bewaren? De komende tijd ga ik onderzoeken of dit zo is.